شعر ولادت حضرت رقيه (س)

جانم رقیه

جانم رقیه

وقتی که فراتر ز زمان است رقیه
از مَنظر من جان جهان است رقیه

مفهوم عزیزی و غریبی و شجاعت
در جزء نه در سطح کلان است رقیه

مانند علی اکبر و مانند اباالفضل
در کرببلا یک جریان است رقیه

زینب به حسینش همه ی عمر چگونه ست؛
نسبت به اباالفضل همان است رقیه

وقتی شده مهمان خرابه به قدم هاش
من معتقدم گنج نهان است رقیه

مانند حسین بن علی بر تن آدم
جسم است اگر سوریه جان است رقیه

آنجا که عمو آمده با مشک لب رود
عکس وسط آب روان است رقیه

من باورم این است که از خلقت عالم
مقصود حسین است و بهانه ست رقیه

رفته ست علی اکبر و تا لحظه ی آخر
ای وای که گوشش به اذان است رقیه

در مجلس تنهایی جسم علی اکبر
با روضه ی سر مرثیه خوان است رقیه

مهدی رحیمی زمستان

برچسب ها

یک نظر

  1. پای قرار عاشقی ات سر گذاشتی
    از هرچه بهتر است تو بهتر گذاشتی

    می خواستی که دل ببری از گدای خود
    این کار را بر عهده ی اکبر گذاشتی

    مفتاح مشکلات بزرگ قبیله را
    در دست های کوچک اصغر گذاشتی

    یک عده را کنیز سرای دو خواهرت
    یک عده را غلام برادر گذاشتی

    دیدی که در فراق حرم گریه می کنم
    در سینه ام به سمت حرم در گذاشتی

    اشکی که داده ای همه ی ثروت من است
    در کاسه های چشم گدا زر گذاشتی

    اما چرا تو ای سبب خلقت زمین
    سر روی خاک ساعت آخر گذاشتی

    از سینه تا که تیزی سر نیزه ها گذشت
    حنجر به زیر کُندی خنجر گذاشتی

    اصلا خودت بگو که چه خاکی به سر کنم
    بی سر چو پا به عرصه ی محشر گذاشتی

    جای کفن به جسم تو یک پیروهن رسید
    آن هم به دست غارت لشکر گذاشتی

    تو جان خاتمی، چه کسی خاتمت ربود؟
    «با چون ‘تویی’ به غیر محبت روا نبود»

    مرضیه نعیم امینی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن
بستن