شعر ولادت امام رضا (ع)

غریبالغُرَبا

غریبالغُرَبا

گِرِه‌ای سخت زد و بُغچه‌ی خود را برداشت
دلش اینبار هوایِ حرمی دیگر داشت
روستاییی فقیریست ولی باوَر داشت
شوقِ دیدار غریبالغُرَبا بر سر داشت

چوب دستی به کفِ دست و قدم بر سرِ صحرا زده و پشتِ سرش کاسه‌ی آبی به زمین ریخت زنی پیر و به او گفت که مادر بِرِسان از من اُفتاده سلامم به امامم وَ بگو قُوَتِ پا نیست بیایم به حضورت , به شفا خانه‌ی نورَت , بُرو فرزند گِرِه زن پرِ این پارچه را کُنجِ ضریحش به امیدی که گُشایَد گره‌ها را
دلِ ما را

راه طولانی و پر خار و خَس اما می‌رفت
در هوایِ حرم حضرت آقا می‌رفت
زخمی و خسته و با تاولِ پاها می‌رفت
تا خراسان نه بگو خانه‌یِ زهرا می‌رفت

غرق در خویش قدم میزد و گاهی به لب آهی و گَهی روضه‌ی جانکاهی و اشکی و لبش خشک چو میشُد کفِ آبی و همان حال سلامی به فدایِ لب عطشانِ حسین ابن علی گفته و میرفت به صحرا

گَرچه رنجِ سفر و راه بیابان را دید
عاقبت تشنه‌ای آرامش باران را دید
چشمش از فاصله‌ای قبله‌ی ایران را دید
برقِ گلدسته‌ی سلطان خراسان را دید

گرچه شب بود ولی با قدمِ عشق دوید و
به درِ معبدِ گُم کرده رسید و
سرِ خود را به رویِ خاک نهاد
آه که با حال غریبانه و با سجده‌ی شُکرانه چه‌ها گفت

سنگ فرش از مژه‌اش خیس کسی نیست
پس از اِذن دخول آمد و در پای ضریح آب شد و سفره‌ی دل باز شد و… گفت : ببین پایِ من از آبله سوزان و تنم خسته و رنجورِ بیابان و نه جانی و توانی و رسیدم به امیدم که سلامی برسانم به تو از مادر پیرم به خدا هیچ نداریم ولی عشق تو داریم و فقط عشق تو مولا

ساده حرف از خود و از مادر و از کویَش زد
حرفها با حرمِ ضامن آهویش زد
ناگهان زخم کسی بر دلِ دلجویش زد
خادمی آمد و با پای به پهلویش زد

گفت بر خیز و بُرو که مُژه‌هایم خسته‌اند
نیمه شب آمد و در‌های حرم را بسته‌اند

سخت آزُرده زِ جا خواست و نالید که این است پذیرایی تو ؟
خوانِ تماشایی تو ؟ شِکوه به تو می‌برم آزُرده‌ام از خادمِت آزرده ببین قلبِ گدا را

رفت بیرونِ حرم دلِ پُر غم , خادم از آنجا سر بالینِ خودش آمد و تا رفت به خواب آه که انوار خدا دید , سراپا همه شد غرق تماشا

دید خادم که حرم نغمه‌ی هوهو دارد
ازدحامی است و هر گوشه هیاهو دارد
و رضا آمده و چشم به این سو دارد
ولی ای وای چرا دست به پهلو دارد

گفت خاکَم به سر آقا چه شده ای نَفَسِ حضرت زهرا چه شده؟
حضرت از آن سوی عتابش زد و فرمود که امشب زده‌ای ضربه به پهلوی من آزُردیَم و از نفس انداختیَم آه که امشب نه به مهمانِ رضا زائرِ دلخسته‌ی ما بلکه جسارت به خودم کرده‌ای برخیز مهمانِ مرا پیشِ من آور و بگویش که رضا قبلِ سفر کردنِ تو پیش تر از نیتِ تو منتظرت بوده به هر لحظه به هر اشک و قدم همسفرت بوده بیا وقتِ کَرَمهاست , نه این مرقدِ من خانه‌ی زهراست بیا ای دل تنها بیا

مستجاب است دعا قبل دعا , نشنیده
گوش این طایفه آوایِ گدا نشنیده
ما هم امشب سرِ خود پیش شما آوردیم
و دل خویش به ایوانِ طلا آوردیم
یک کبوتر به شبستانِ رضا آوردیم
رد مَکُن پیشِ خدا نامِ تو را آوردیم

همه‌ی سر خوشی ماست , همه دلخوشی ماست که در پیش شما در دل خویش بگوییم و بجوییم دل گمشده‌ی خویش همه اهل خرابات شمائیم دهاتی شمائیم خوشا آنکه چنین ساده
به گلدسته‌ی تان , گنبدتان خیره نظر می کند و هر مژه تر می‌کند و نام تو را می‌برد آقا :

آخ که یادش میره هرکی تو دلش غم داره
که نگاه تو هوای دلِ مارَم داره
آقا جون راه درازی اومدم تا که بگم
دل آواره‌ی ما یه کربلا کم داره
خوش بحال اونیکه کار و بارش دستِ توِ
خوشی و زندگی و اعتبارش دست توِ

آقا جون تو سَرمهَ وقتی رسیدم پائینِ پای شما , وقتِ تماشای شما روضه بخونم براتون تا که کمی کم کنم از غصه هاتون روضه‌یِ وقتی که نفس میزدی و چشم به راه پسرت بودی و از تشنگی آقا نَفَسَت چشمِ تَرَت بال و پرت سوخت ولی یادِ لب غنچه‌ی شش ماهه‌ی جدت جگرت سوخت و از یادِ رباب و دل ارباب دل محتضرت سوخت

دیدنت در همه‌ی راه مهیا شده است
تو کجا نیزه کجا وای چه با ما شده است
دیدنت سخت ولی سخت‌تر از آن این است
باز هم حرمله سر گرمِ تماشا شده است

حجمِ تیری که علمدار زمین گیرش شد
باورم نیست که در حنجره‌ات جا شده است
نیزه داری که تو را می‌برد این را می گفت
باز هم زخم گلوی پسرت وا شده است
حسن لطفی

نمایش بیشتر

اشعار مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برای امنیت، از سرویس reCAPTCHA Google حریم خصوصی و شرایط استفاده استفاده کنید.

دکمه بازگشت به بالا