مولای من

تو همان کسی که در عرش بنشسته رد پایش
منم آن خمار خاموش که شکسته عهد یارش

ز چنین شراب تلخی که پر است درون جامم
به یقین نیاید هرگز، کس دیگری به جایش

نمکی اگر بریزد ز صفا به کاسه آشی
به تمام تخت جمشید ندهم نمک به جایش

ز کرامت تنش بس، تن آدمی شریف است
که ز ما قبل و ما بعد نرسیده است مثالش

اگر آسمان ببخشد همه اختران شب را
ندهم به آسمان ها قدحی شراب جامش

نفسِ سگان ولگرد به مسیر رد پایش
که سر است ز قصر قیصر و تمام اعتبارش

برو ای صبای نامی به نجف به تاج شاهی
بده بر علی سلامی به دونیمه ذوالفقارش

 عابس