حدیث اشک

هوای شهر دلگیره ، حصاری دور دنیاشه
عجب بُغضی علی داره ، چه دردی بین چشماشه

خوشیِ اهل هر خونه ، به مادر بستگی داره
اگه مادر زمین‌گیر شه ، تموم خونه می پاشه

امشب تمامِ هستِ علی بندِ یک دم است
هر قدر اگر بگویم از این بیکسی کم است
این بغضِ بی صدایِ نهان در پسِ گلو …
آهی به وسعتِ همه آفاقِ عالم است

نشسته بود سر خاک و در بغل زانو
خجل ز چشم کبود و کبودیِ بازو

خودش به دست خودش گل به خاک می کرد و
درون خلوت خود سینه چاک می کرد و

چادر خاکی علی را پیر کرد
یک شب ِ او را ز دنیا سیر کرد

جمله ای تکرار میشد در سرش
پس چرا اِنقدر زهرا دیر کرد

نمیخوام زیاد اذیتت کنم
علی جان میخوام وصیتت کنم

اگه تو این شب پر سوز گداز…
به تو گفتم که برام تابوت بساز…

به حق گریه های بی صدامون
به عرشت میرسه امشب دعامون
خدایا بردار از عمری که دادی
بذارش روی عمر مادرامون

با این نفس نفس، نفسی ده به این نفس
شاید نصیب من بشود آخرین نفس

آه این نفس نفس زدنت همنفس بس است
بی تو نمانده است مرا هیچ کس ، بس است

بی فاطمه سلاله ی کوثر نداشتیم
محشر بدون فاطمه محشر نداشتیم

خلقت، جمال زهره ی زهرا اگر نداشت
آیینه ای برابر حیدر نداشتیم

سکوت در شب تاریک خانه معنا بود
طلایه دار خدا سر به چـاه تنها بود

نبود شاهد اشکش به غیر چهره ی ماه
به سینه غصه ی زهرا و همدمشم هم آه

فکر کن زهرا نشسته در میان خانه اش
منتظر تا از درآید حضرت جانانه اش

سفره ای آراسته با قرص نانی و نمک
در کفش دارد سند زهرا ز میراثش ، فدک

دستی که باشد بی برابر دست زهراست
دستی که بوسیده پیمبر دست زهراست

مشکل گشای کار عالم دست حیدر
مشکل گشای کار حیدر دست زهراست

درد سرم امشب زده آتش به جانم
می سوزد از جای کبودی استخوانم

مانده نفس در زخم سینه بار دیگر
می ماند از سرفه در این بستر نشانم

بیابان بود ، غرق یاس شد دامانِ گلزارش
زمین تا گفت : یا زهـرا ! برای اوّلـیـن بارش

زمانِ امتحان‌پس‌دادنِ این زن مشخص نیست
ببین! در رفته از دست دقایق ثبتِ آمارش

وجودت آفتاب بی غروبه
از این بستر اگه پا شی چه خوبه
عزیزم از عزیزت رو گرفتی
برای دیدنت قلبم می کوبه

مانند یک‌ کوه طلا و کاسه مس..
کی می‌رسد به درک تو این‌ عقل ناقص؟!

جایی که حتی نطق جبراییل ‌بسته ست
کِی جای لفاظی این گردن شکسته ست؟!

آن روز که عرش بود خلوت..
تحت نظر تو بود خلقت!

قبل از همه بوده ای و هستی..
در عالم نور پیشکسوت