علی العباس واویلا

منم بانوی آقای مدینه
پس از صدیقه ، زهرای مدینه
که میگفتم به زنهای مدینه
حدیث درد و غمهای مدینه
من و رنج و مصیبت ها کشیدن
شنیدن کی بود مانند دیدن

شیرآفرین

نامش به روز ‌واقعه نقش نگین ماست
یادش شبانه‌ روز غم دلنشین ماست

بنت اسد اگر‌ که اسد آفریده است
ام البنینِ علقمه شیرآفرین ماست

الا مادر

شنیدم قلبتو شرمنده کردند
به چشم پر زخونت خنده کردند

شنیدم دستاتو رو نیزه بستند
سرت و قلبت و با هم شکستند

ام القمر

من خاک پاهای امیرالمؤمنینم
من در پناه صاحب حصن حصینم
جان می دهم در پای عشق آتشینم
عشق علی و فاطمه شد اصل دینم
می جوشد از قلبم به جای خون یقینم
ام القمر ام الوفا ام البنینم

مادر علمداری

جایِ زهرا نیامدی اصلا
بیش از اینها شما ادب داری
در مقام شما همین بس که
مادر حضرت علمداری

باورم نیست

خسته از یک فراق سنگینم
ای مدینه دوباره غمگینم

غصه ای بی حساب دارم من
پرسشی بی جواب دارم من

یا ام البنین سلام الله علیها

گدای پشت در خانه را نگاه کنید
عنایتی به غلامان روسیاه کنید
سر مرا بپذیرید خاک راه کنید
دوباره پرچم عباس را پناه کنید

یا ابوفاضل (علیه السلام)

عزیزم مشک‌ در تاب و تبت بود
فرات تشنه دلتنگ‌ لبت بود
بریدند از تو‌ دستی را که یک عمر
نگهبان حریم زینبت بود

حسین من

خوشی را در نگاه من نجویید
گلی دیگر به باغ من نرویید
پسر در بر ندارم، آی مردم!
به من ام البنین دیگر نگویید

از حسین چه خبر؟

گرد هم آمدند در خیمه
تا مروری کنند فردا را
تا که عباس زنده باشد…نه
باید اول شکست سقا را

ام الادب

پیش هرکس رو‌زدم ،‌افتاده رویم بر زمین
جز در یک خانه ،‌ آن هم خانه ی ام البنین

هر گدا از خانه ی احسان او روزی گرفت
چون که باشد در کرامت بعد زهرا ، بی قرین

بی بی جانم

شجاعت شیر شد در کام فرزندان دلبندش
نبوده بنده دنیا جهان بوده است در بندش

نظیرش در جهان پیدا نخواهد شد بدون شک
ندیده چشم دنیا بعد زهرا مثل و مانندش

یا ام البنین(سلام الله علیها)

به نام خدای ادب آفرین
به نام خداوند ام البنین

به نام زنی ماورای ادب
قلم می زنم از خدای ادب

ام الوفا

سائل از چه دلی غمین داری
غم مخور که ام البنین داری

کار بی بی عنایت و بذل است
مادر حضرت ابالفضل است

امُّ الادب

سوگند به ساحتِ خداوندِ ادب
نام تو همیشه بوده سوگندِ ادب

وقتی که تو معنایِ ادب هستی،پس…
قربانِ کسی که هست در بندِ ادب

یا ام البنین(سلام الله علیها)

ای کنارِ تو آسمان‌ها هیچ
در کران تو بی‌کران‌ها هیچ

در مقامات تو چه باید گفت ؟
درک‌ها فهم‌ها گمان‌ها هیچ

دکمه بازگشت به بالا