منم بانوی آقای مدینه
پس از صدیقه ، زهرای مدینه
که میگفتم به زنهای مدینه
حدیث درد و غمهای مدینه
من و رنج و مصیبت ها کشیدن
شنیدن کی بود مانند دیدن
نامش به روز واقعه نقش نگین ماست
یادش شبانه روز غم دلنشین ماست
بنت اسد اگر که اسد آفریده است
ام البنینِ علقمه شیرآفرین ماست
شنیدم قلبتو شرمنده کردند
به چشم پر زخونت خنده کردند
شنیدم دستاتو رو نیزه بستند
سرت و قلبت و با هم شکستند
من خاک پاهای امیرالمؤمنینم
من در پناه صاحب حصن حصینم
جان می دهم در پای عشق آتشینم
عشق علی و فاطمه شد اصل دینم
می جوشد از قلبم به جای خون یقینم
ام القمر ام الوفا ام البنینم
جایِ زهرا نیامدی اصلا
بیش از اینها شما ادب داری
در مقام شما همین بس که
مادر حضرت علمداری
خسته از یک فراق سنگینم
ای مدینه دوباره غمگینم
غصه ای بی حساب دارم من
پرسشی بی جواب دارم من
گدای پشت در خانه را نگاه کنید
عنایتی به غلامان روسیاه کنید
سر مرا بپذیرید خاک راه کنید
دوباره پرچم عباس را پناه کنید
عزیزم مشک در تاب و تبت بود
فرات تشنه دلتنگ لبت بود
بریدند از تو دستی را که یک عمر
نگهبان حریم زینبت بود
خوشی را در نگاه من نجویید
گلی دیگر به باغ من نرویید
پسر در بر ندارم، آی مردم!
به من ام البنین دیگر نگویید
گرد هم آمدند در خیمه
تا مروری کنند فردا را
تا که عباس زنده باشد…نه
باید اول شکست سقا را
پیش هرکس روزدم ،افتاده رویم بر زمین
جز در یک خانه ، آن هم خانه ی ام البنین
هر گدا از خانه ی احسان او روزی گرفت
چون که باشد در کرامت بعد زهرا ، بی قرین
شجاعت شیر شد در کام فرزندان دلبندش
نبوده بنده دنیا جهان بوده است در بندش
نظیرش در جهان پیدا نخواهد شد بدون شک
ندیده چشم دنیا بعد زهرا مثل و مانندش
به نام خدای ادب آفرین
به نام خداوند ام البنین
به نام زنی ماورای ادب
قلم می زنم از خدای ادب
سائل از چه دلی غمین داری
غم مخور که ام البنین داری
کار بی بی عنایت و بذل است
مادر حضرت ابالفضل است
سوگند به ساحتِ خداوندِ ادب
نام تو همیشه بوده سوگندِ ادب
وقتی که تو معنایِ ادب هستی،پس…
قربانِ کسی که هست در بندِ ادب
ای کنارِ تو آسمانها هیچ
در کران تو بیکرانها هیچ
در مقامات تو چه باید گفت ؟
درکها فهمها گمانها هیچ