خیمه ی سبز

این جمعه هم نیامدی و گریه سر کنم

باید دوباره بی تو شبم را سحر کنم

آخر نمی شود که فقط کنج خلوتی

زانو بغل ز هجر رخت دیده تر کنم

تا کی برای غربت و تنهایی ات عزیز

ماتم بگیرم و همه را خون جگر کنم

یک بار می شود که دهی رخصتم شبی

من از کنار خیمه ی سبزت گذر کنم

یا که به صحن مسجد سهله ببینمت

یک عمر روشن این دلم از آن نظر کنم

دل کندنم ز غیر تو کار مبارکی ست

خوش آن زمان ز دلبر جز تو حذر کنم

حالا که روضه خوان تو به شش گوشه می شوی

میل سفر به کرب و بلا بیشتر کنم

رضا رسول زاده