شعر مناجات امام حسين (ع)

دل بسته ام به دلبر پایین پای تو

پر می زند کبوتر دل در هوای تو

باشد قرار سینه ی آشفته ام حسین

ذکر فضائل حرم و کربلای تو

گرچه درراه عشق جازده ام
من به این نفس پشت پازده ام
روی من را زمین نزن آقا
من که قید بجز تورا زده ام

میرسم تا خدای ثارالله
میزنم تا صدای ثارالله

ایل و اجدا من همه هستند
ریزه خوار و گدای ثارالله

گوشه نشینی اوج معراج است گاهی

ما عاشقان در انزوا باشیم بهتر..

مثل وهب که با زنش آمد کنارت

ماهِ عسل کرببلا باشیم بهتر

حامد جولازاده

زسوز سینه برای تو باز می خوانم
به نغمه های حزین حجاز می خوانم

نوای اکبر ناظم ندارم اما باز
نوازشم بکنی دلنواز می خوانم

من از دیار غزلهای ابن مکفوفم
ببخش محضرتان روضه باز می خوانم

مهدی نظری

از آن زمان که غلام توام بزرگ شدم
هزار شکر که پای علم بزرگ شدم

غذای هرکس و ناکس به من نمی سازد
منی که برسرخوان کرم بزرگ شدم

زکودکی شده ذکر لبم حسین حسین
من عاشقم به هوای حرم بزرگ شدم

مهدی نظری

دردی مثال درد و غمت, میشود مگر؟

رنگی سیاهی علمت, میشود مگر؟

ای کشته ی فتاده به هامون,قتیل اشک

کس ناامید از کرمت, میشود مگر؟

در جهانی که در آن شوق به فردا هیچ است

تا تو امید منی غصه و غم ها هیچ است

به طبیبان جهان رو نزنم در هر حال

درد تا درد حسین است مداوا هیچ است

هر دلی جای تو دلدار نباشد دل نیست
با تو هر دل که بود زندگیش مشکل نیست

حاصل عقل بود عشق و , جنون میوه ی اوست
هر که از عشق تو دیوانه نشد عاقل نیست

دمی که نیزه به قصد گزند می آید
خدا به پای خودش در کمند می آید

چکد ز کنج لبت لااله الاالله…
به حرف, زخمی مشکل پسند می آید

هرکس دچارت گشت پس زد چاره ها را
بیچاره خود کرده ای بیچاره ها را

خورشید را هم مشتری خویش کردی
مجذوب نورت کرده ای سیاره ها را

دریا به چشمِ گریه کُنانَت چو شبنم است
یعنی که هر چه گریه برایت کنم کم است

شکرِ خدا که با همه ی ناقابلیمان
اشکی برایِ عرض ارادت فراهم است