قامتم تا شده محتاج عصایم چه کنم ؟

رفتی و پشت سرت پشت حرم‌ تیر کشید
ناخودآگاه تمام کمرم تیر کشید

قامتم تا شده محتاج عصایم چه کنم ؟
باز یاد علی اکبر جگرم تیر کشید

پُر تیر و پَر تیر است تن مختصرت
ریخته بال و پرت بال و پرم تیر کشید

دسته دسته موی تو از سر دستم افتاد
سرت افتاد به دستم که سرم تیر کشید

مثل پیشانی ات ای ماه بهم ریخته ام
دلم از هلهله ی دوروبرم تیر کشید

پهلویت باز شد از چشمه ی خون یعنی باز
پهلوی مادر نیکو سیَرم تیر کشید

در نگهداری زینب به پدر گفتی چشم
چشم تو بسته شد و چشم ترم تیر کشید

خنده ی شمر به خیمه خبرت را برده
سینه دخترک منتظرم تیر کشید

   حبیب اولیایی فر