یا ام البنین(سلام الله علیها)
ای کنارِ تو آسمانها هیچ
در کران تو بیکرانها هیچ
در مقامات تو چه باید گفت ؟
درکها فهمها گمانها هیچ
وقت وصفت مدیحهها لالاند
چه بخوانند این زبانها؟ هیچ
فانیِ فاطمه فداییِ عشق
چه بگویم زِ بی نشانها هیچ
تو بقیعی ولی میان نجف
پیش تو جمله آستانها هیچ
چقدر حاجت آمده سویت
هیچ مانده از این و آنها هیچ
هرکه خوردهاست نان سفرهی تو
نکشد منت از دکانها هیچ
تا کمی از تو گفت عباست
باز مانده همه دهانها،هیچ
وقت از ما نگیر مادرایات
ای به پایت تمام جانها هیچ
آنقدر خم شدی زِ روی ادب
نرسد بر قَدَت کمانها هیچ
گفتهها و نگفتههامان تو
شنبهها نه که هفتههامان تو
آفتاب حیات امبنین
صلوات و صلواه امبنین
چادر خاکیِ خزان زدهات
رشتههای نجات امبنین
همهی نذرهای مادریام
مادر کائنات امبنین
بین آغوش توست ششگوشه
از تمام جهات امبنین
تلخ شد بعدِ شاخشمشادت
شاخههای نبات امبنین
پیش تو میرسد هنوز از شرم
گریههای فرات امبنین
بینِ خانهاست روضهخوان زینب
روی خاک حیاط امبنین
چقدر حق به گردنت دارند
مردمان دهات امبنین
مادری بیکس است، این کم نیست
آه از شش پسر یکی هم نیست
نوجوانش چه شد جوانش نیست
علیاکبر دم اذانش نیست
نجمه از قاسمت نخوان پیشش
پیرزن اینقدر توانش نیست
روی پا ایستاد اما نه…
..قوَّتی بین استخوانش نیست
زیر لب گفت: کو نوههایم ؟
از رقیه نگو زمانش نیست
مَشک را پشت پردهها ببرید
حق بده مادر است جانش نیست
شانهها را نشان او ندهید
طاقت زخم خیزرانش نیست
خانهاش سوت و کور شد حالا
پسرش نیست پهلوانش نیست
تا رُباب است پیش چشمانش
احتیاجی به روضهخوانش نیست
جان او باز هم لبالب شد
روضه خوانش دوباره زینب شد
نالهای بین خیمهگاه اُفتاد
تا عمو رفت گریه راه اُفتاد
راست گفتند ماه را دیدند
چشم دشمن به اشتباه اُفتاد
علقمه زار زد به دامن او
بین یک برکه عکس ماه اُفتاد
تاکه اُفتاد بر زمین دستش
به زمین طفل بیگناه اُفتاد
مَشک را تا گرفت بر دندان
به حرم آخرین نگاه اُفتاد
تیرِ سختی میان چشمش رفت
وای با رو به قتلگاه/ به اشتباه اُفتاد
یک نفربود در میان همه
کار در دست یک سپاه اُفتاد
تا که پیشانیاش ترک برداشت
فاطمه در کنار شاه اُفتاد
چه شده با سرش بیا و ببین
خوب شد نیامد امبنین
حسن لطفی