شعر ولادت اهل بيت (ع)

هزاران سال نوری قبلِ خلقت خلق شد زهرا
هزاران سال قبل از مریم و آسیه و حوّا
نفهمیدیم انسان است یا انسیه الحورا
علی شد “باءِ” بسم اللهُ و زهرا “نونِ” اعطینا

رو کرد خدا قدرت پنهانی خود را
تا خلق کند حوری انسانی خود را

ابلیس بهشتی بشود گر بگذارد
بر خاک قدم های تو پیشانی خود را

ای خلایق؛ مادرِ خلقت به دنیا آمده
دخترِ پیغمبرِ(ص) رحمت به دنیا آمده

آمده ناموسِ مولانا أمیرالمؤمنین(ع)
در حقیقت همسرِ غیرت به دنیا آمده

شب تولد زینب بلند شو مادر
به جان دخترت امشب بلند شو مادر

شب تولد زینب دعای مرگ مکن
بیاو خانه مهیا برای مرگ مکن

شب تولد زینب بخند مادر جان
دو پلک زخمی خود را مبند مادر جان

شب تولد زینب نفس بکش مادر
بیا ز دست اجل دست پس بکش مادر

شب تولد من مثل شمع میسوزی
به جای طفل به تابوت چشم می دوزی

فدای آنهمه احساس مادرانه تو
شب تولد زینب کجاست شانه تو

شب تولد من تیر می کشد پهلوت
شب تولد من درد می کند بازوت

شب تولد من دست من کفن دادی
به جای هدیه به من کهنه پیرهن دادی

محسن عرب خالقی

غرق نور است خانه‌ی مولا
بی‌قرار است همسر زهرا
شوق دیدار دختر اول
جلوه‌ی آیه های اعطینا

و خدا خواست جلال نبوی جلوه کند
و بیاید به زمین نور علی جلوه کند

و خدا باز به زهرا و علی کوثر داد
سوره مریمی از سوره پیغمبر داد

قسم به ماه به خورشید آسمانی تو
در احتجاب ترین نور جاودانی تو

کدام واژه به توصیف تو سزاوار است
فراتر از سخنی ؛ اوج هر بیانی تو

نفس نفس ترانه‌ی حجاب میدمد
ز لاله‌های کربلا گلاب میدمد
قصیده‌ی بلند آفتاب میدمد
چه مصرعی ز بیت بوتراب میدمد

عصمت الله المعظم زینب است
بر سما نور مسلم زینب است
بر حسن عشق مجسم زینب است
الگوی حوا و مریم زینب است
نبض آدم روح خاتم زینب است
«بانی ماه محرم زینب است»

یارب برسان بر سر او شاه نجف را
آن کس که نشان داد به ما راه نجف را
ای عشق بدم نفحه‌ی درگاه نجف را
ای شوق ببین شعله‌ی جانکاه نجف را

باز هم چرخیده دنیا در مدار دیگری
آمده از عرش اعلا ذوالفقار دیگری

تا حسین آرام جانش شد، برای او نشد
هیچکس همواره آرام و قرار دیگری

خورشید حِلم،شمع شبستان زینب است
دریای صبر،بنده ی طوفان زینب است
اسلام؛زیر سایه‌ی ایمان زینب است