شاه خراسان

خوب است گاهی در غمت دیوانه بودن
با مثل تو بر سفره ی شاهانه بودن
خاکم به سر، پای تو خاکستر نباشم
باید بیاموزم دگر پروانه بودن
سهمم شده جای لبانت را ببوسم
خوب ست گاهی با تو هم پیمانه بودن
تو یاد زلفت داده بودی دلبری را
من یاد دستم داده بودم شانه بودن
من حرف ها را میزنم با چشم هایم
سخت است پیش چشم تو پُرچانه بودن
من چون خودم مجنون،هزاران دیدم اما
قدری بگو با ما تو از دُردانه بودن
هفتاد شهر عشق هم قطعاً ندارد
یک لحظه کِیْفِ نوکر این خانه بودن
شاید،گمانم حسرت کوثر در این ست
یک چند روزی آب سقاخانه بودن….

جان میدهم با عشق در راه خراسان
من را قبولم کن تو ای شاه خراسان

میریزد از کنج لبت لؤلؤ و مرجان
جانانی و باید به پای تو دَهَم جان
از برکت اولاد موسیٰ ی قبیله ست
این عزت و امنیت امروز ایران
ممنون لطف حضرت پروردگاریم
دارد به ما ایرانیان لطف فراوان
در شهر رِی یک کربلا داده به ما وُ
یک فاطمه در قم،علی را در خراسان
تو از شروط اصلی توحید هستی
حصن حصینی دوستت دارم به قرآن
من نیستم آهو ولی بگذار باشم
یک گوشه از صحن شما کلب نگهبان
خیر کثیر و رحمت عامی ،رضایی
تقلید کرد از رحمت تو ابر باران
ما آمدیم اینجا فقط بهر تماشات
آقا نیازی نیست بر دارو و درمان
دیدم خودم لالی که آمد زیر ایوان
در وقت برگشتش صدامیزد رضا جان…

قربان تو ای ثامن آل محمد
تو ضامنم شو ضامن آل محمد

آقایی و یکتایی و بی مثل مانند
از هر جهت خیلی شبیهی بر خداوند
هر کار از دستم بیاید میکنم تا
بر روی لبهایت بیاید طرح لبخند
من هرچه دارم پای عشقت میگذارم
لب تر کن آقاجان بگو ماه رخت چند
فرهاد شیرینی عشقت را ندیده
ورْنه فقط اسم تو را بر کوه میکند
مجنون نفهمیده تو لیلای جهانی
از روی غفلت گفته بر لیلاش دلبند
حافظ نفهمیده جهان وقف شماهاست
از کیسه ی تو داده بر یارش سمرقند
همسایه ت هستیم و زیر سایه ی تو
ما زندگی مان خورده بر عشق تو پیوند

شد یارضاجان یارضاجان اشهد ما
آقا چه شد قول و قرار مشهد ما…

در صحن آزادی خود آزادمان کن.
ما در گوهر شادیم آقا شادمان کن
یا سنگ فرش یک شبستانم نما یا
در پنجره فولاد خود فولادمان کن
اهلا عسل یعنی نبات مشهد تو
ما رو تو شیرین کام کن،فرهادمان کن
گر عاقبت مارا ضمانت می‌کنی تو
عیبی ندارد صید یک صیادمان کن
ما هشت دفعه روزها یاد شماییم
یک دفعه در روز قیامت یادمان کن
اولاد ماها را دعا کن یابن زهرا
هم رحمتت را شامل اجدادمان کن
ما که در این دنیا نبودیم اهل مشهد
محشر بیا اهل رضا آبادمان کن…

اهل توییم اهل خراسان رضاییم
ای اهل عالم ما مسلمان رضاییم…..

 
 سید حسین صمدی