شعر شهادت حضرت ام البنين (س)

بی بی جانم

شجاعت شیر شد در کام فرزندان دلبندش
نبوده بنده دنیا جهان بوده است در بندش

نظیرش در جهان پیدا نخواهد شد بدون شک
ندیده چشم دنیا بعد زهرا مثل و مانندش

برای همسری‌اش برگزید او را ولی الله
علی وقتی پسندیده پسندیده خداوندش

چه بختی داشت وصلت کرد با دست خدا این زن
خدا بر شاخه طوبی چنین داده است پیوندش

قسم خورده تمام عمر دنبال علی باشد
بمیرد هم فراموشش نخواهد گشت سوگندش

غم و شادی او وابسته بر حالات مولا بود
غمش بر ماتمش وابسته لبخندش به لبخندش

نصیحت می‌کند در گوش فرزنداش از حیدر
سزاوار است گوش جان دهم من نیز بر پندش

مقامش را ببین که بر رضای حق شده راضی
نبوده جز رضای مرتضی چیزی خوشایندش

پسرهایش غلامان حسین بن علی هستند
غلامی را خودش آموخته بر چار فرزندش

خیال حیدر آسوده است از آینده زینب
به زیر سایه سرو پسرهای برومندش

حفاظت می‌کنند از دختر حیدر پسرهایش
چه فخری می‌کند ام البنین پس بر پسرهایش

اگر در کربلا بود او شهامت را نشان می‌داد
کنار بچه های خویش می‌جنگید و جان می‌داد

اگر در کربلا بود او میان خیمه زن‌ها
در آغوش خودش قنداق اصغر را تکان می‌داد

خودش هم مشک بر می‌داشت همراه ابالفضلش
می‌آمد جرئه جرئه آب دست کودکان می‌داد

اگر بود آن زمان که شمر آمد با امان نامه
به آن ملعون بی‌ارزش جوابی بس گران می‌داد

اگر شام غریبان بود وقت غارت خیمه
به دختر بچه‌های بی امان حتما امان می‌داد

اگر بود آن زمان که ساربان دنبال خاتم بود
خودش انگشتر خود را به دست ساربان می‌داد

در آنجایی که سر زد زینب دل خسته بر محمل
بغل میکرد زینب را در آغوشش توان می‌داد

می‌آمد در بقیع این زن رجز می‌خواند و می‌گریاند
چنین درس رشادت را به زن‌های جهان می‌داد

چنان مرثیه خواند ام البنین بهر شهیدانش
که کافر می‌شنید این روضه‌ها را حق به آن می‌داد

خدا لعنت کند شمر لعین را کاش در گودال
به سالار شهیدان بهر جان دادن زمان می‌داد

دلش می‌سوخت از اینکه نشد در کربلا باشد
نبود این حق زینب بین قومی بی حیا باشد

پس از زهرای اطهر بهر حیدر همسری کرده
خدا خیرش دهد شیر خدا را یاوری کرده

خودش را خادم اولاد زهرا و علی می‌خواند
به این ترتیب بر زن‌های عالم سروری کرده

جهادش کمتر از جنگیدن فرزندهایش نیست
که او در جبهه تبیین حق جنگاوری کرده

کنار عمه سادات می‌جنگیده با فتنه
مطیع امر زینب بود و او هم رهبری کرده

مشخص کرده جای ظالم و مظلوم دوران را
در آن ظلمت بدون واهمه روشنگری کرده

پیام کربلا را منتشر کرده است در عالم
به نحوی اینچنین ام‌البنین پیغمبری کرده

نشسته روضه خوانده، ایستاده رو به روی ظلم
عجب امر به معروفی! چه نهی منکری کرده!

به دست بچه‌هایش داده حاجات خلائق را
برای اهل عالم تا قیامت مادری کرده

من از شأن علمدار حسین اینگونه فهمیدم
سعادتمند شد هرکس که اینجا نوکری کرده

نمی‌خواهیم حاجت از کسی دیگر به غیر از او
که هرگز هیچ محتاجی ندیده غیر خیر از او

تمام عمر با مهر علی قلبش عجین بوده
همان بانو که نامش فاطمه، ام‌البنین بوده

سعادت را ببین که زائر روی خداوند است
که این زن نزد وجه الله عمری همنشین بوده

امانت‌دارِ بر حق امانت‌های زهرا شد
که بود این زن که بهر سرور زن‌ها امین بوده؟!

اگر در کربلا راوی ندید ام‌البنین را پس
تو با چشم دلت در کربلا او را ببین بوده

پسرهایش شدند امید زینب از همان اول
در اوج ناامیدی‌ها چه امید آفرین بوده

نمی‌آمد کسی در جنگ رو در روی عباسش
کسی که کشته او را مطمئناً در کمین بوده

خبر آنقدر سنگین بوده که کرده زمین‌گیرش
«تن عریان سالار شهیدان بر زمین بوده»

میان کاروان دنبال دختربچه‌ها می‌گشت
نگاهش در پی دردانه‌هایی نازنین بوده

تمام بند بند استخوانش سوخت تا فهمید
رقیه در مسیر شام با زجر لعین بوده

حرامی‌ها چه چیزی بر سر این دختر آوردند؟!
از آن شیرین‌زبان حالا فقط یک معجر آوردند!

  آرش براری
 

نمایش بیشتر

اشعار مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برای امنیت، از سرویس reCAPTCHA Google حریم خصوصی و شرایط استفاده استفاده کنید.

دکمه بازگشت به بالا