علیرضا وفایی (خیال)

به حق گریه های بی صدامون
به عرشت میرسه امشب دعامون
خدایا بردار از عمری که دادی
بذارش روی عمر مادرامون

اشک با چشمانِ خیسِ من رفاقت داشته
گریه بیهوده نکردم ، گریه علت داشته

سینه ام تنگ است از بس که بلا دیدم بلا
قلب‌ِمن خون‌است خون،از بسکه حسرت داشته

اشکم که روی دامنه ی گونه جاری ام
آهم که از محوطه ی دل فراری ام

بغضم که هی گره به گره تلخ میشوم
فریادم و شبیه به یک انتحاری ام

فارغ ز هر حدیث و جدا از روایتی
دلدادگیِ من به تو دارد حکایتی

بی قیمتم ز پیش تو جایی نمیروم
لایمکن الفرار از این عشق قیمتی

باید همیشه رو کند کل توانش را
عاشق کف دستش گرفته است جانش را

من را بغل کن که ندارم میل به دنیا
بین بغل پیدا کند عاشق جهانش را

من زدم بر آب و آتش ، آتشش بر من رسید
عمه ات فریاد میزد خواهرت صیحه کشید

من ز پا افتادم اما این فرس ها تند پا
راه طولانی و مقصد دیر و دور و ناپدید

عشق است و دیوانگی و حالِ نگاهش
با آشتی و قهر های گاه گاهش

جانا ! جوانی رفت و از عمری که طی شد
موی سفیدم مانده و بخت سیاهش

حال ما حال خرابی ست که خود میدانی
نگرانیم برای تو به هر عنوانی

با زن و بچه گرفتار شدن دشوار است
با زن و بچه گرفتاری و بی سامانی

نوحه وقتی که بخوانی پشت آن ، دم می‌رسد
دم که راه افتاد یک مرثیه پر غم می‌رسد

هر کجا یاد تو باشم کربلایم میشود
هر زمان نام تو را بردم محرم می‌رسد

له شدیم از درد دوری ، زور دنیا را ببین
کار دنیا را ببین و حسرت ما را ببین

قبل عاشق بودنش دریا کویری خشک بود
اشک ها وقتی که راه افتاد دریا را ببین

در تلاطم تمام ذراتند
مست کردند آسمان ها هم
می‌روند آفرینش و خلقت
همگی دستبوس او باهم

وقت گریه یار وقتی نیست زانو یار شد
تکیه گاه گریه کردن های من دیوار شد

مردم دنیا نمیفهمند ما عاشق شدیم
زندگی کردن برای عاشقان دشوار شد