شعر محرم و صفر

هرکس که خانزاده غم واشک و ماتم است
یک ماه نه تمامی سالش محرم است

به زیر بیرقتان عشق در تب و شور است
به زیر بیرقتان هاله هایی از نور است

سینه زنان حسین زمزمه بر پاکنید
ماه محرم شده یاری زهرا کنید

امشب فقط مانده برای ما برادر
این دشت فردا می کند غوغا برادر

چه ها که با دل زینب (س) نکرده این کوفه؟
تو نی سوار و منم کوچه گرد این کوفه
چه سنگها که نشد پرت سوی محمل من

خدا کند که از این ره امیر برگردی
ز قبل آن که شوی بی سفیر برگردی

من برایت پدرم پس تو برایم پسری
چه مبارک پسری و چه مبارک پدری

جانِ رقیه جای سرت دامن من اســـــت
راه وصــــــال ما طَبَق دشمن من است
بر نیزه دیده ای که چه کردند باحــــــرم
آثار دیده هـــــــای تو روی تن من است
هرگز نمی شد عاقبتت این چنین ولـــی
در معرکه کجا سپرت جوشن من است؟
کارم همان غروب! همانجا تمام بـــــــــود
ایثار خواهرت سبـــــب ماندن من است
آنقدر جای من کتک و تازیانه خـــــــــــورد
دِینَش الی الابد به خـداگردن من است
بابا ببین سه ساله تو هفت ســــاله شد
دندان دلیل ناب سخن گفتـــن من است
دندان شیریّم به روی خــــاک و لَختـــــــۀ
سرخ لب و لثه گل افتادن مـــــــن است
دستی به روی صورتم و دست دیگــــــرم
جای نگاه تار, ره دیـــــدن مـــــــن است
تصویری از مدینه و غمهای مـــــــــــــادرم
اینها نشانه زمین خــــــــوردن من است
تو چشمهای دختر و مـــن پای تو پـــــــدر
توآمدی و وقت سفر کردن مـــــن است
دست تقاص سیلی کین در خرابه نیست
مهدی در انتظار دعاخواندن مــــن است

حسین ایمانی

لالا بر آنکه خواب ندارد چه فایده
ماندن بر آنکه تاب ندارد چه فایده

خبر پیچید سقا بهم پیچید
کنار خیمه ها آقا بهم پیچید

همین که نام بلندش کنار من پیچید

میان هر دو جهان اعتبار من پیچید

شهاب هر چه رها شد به جان خویش خرید

ز بس که ماه حرم در مدار من پیچید

 این دل برای دیدن روی تو تنگ است
در فکر این نامردمان تزویر و ننگ است