شعر شهادت حضرت ام البنين (س)
ام الادب
پیش هرکس روزدم ،افتاده رویم بر زمین
جز در یک خانه ، آن هم خانه ی ام البنین
هر گدا از خانه ی احسان او روزی گرفت
چون که باشد در کرامت بعد زهرا ، بی قرین
مادری کرده برایم ، دست هایم را گرفت
مادر سقای دشت کربلا، آن مه جبین
شنبه ها ام البنینی شد ، گره وا می شود
مهربانی را میان سفره ی جودش ببین
دامن او پهلوان پرور برای کربلاست
جای زن میخوانم او را مادرِ مرد آفرین
گفت زینب آمدم تا که کنیزی ات کنم
عشق را معنای دیگر داده بانو ،اینچنین
چون که مهرش در میان سینه جولان می دهد
می توان مادر صدایش زد نباشد شک در این
گریه بر داغ حسین فاطمه میکرد او
آن شهی که واژگون شد کربلا از روی زین
مرتضی عابدینی