شعر شهادت یتیم امام حسن

عشق است و دیوانگی و حالِ نگاهش
با آشتی و قهر های گاه گاهش

جانا ! جوانی رفت و از عمری که طی شد
موی سفیدم مانده و بخت سیاهش

چشمم از داغ تو ای لاله‌ی من دریا شد
در جنان از غم تو خون به دل بابا شد

لااقل کاش که یک گوشه تو را می کشتند
پاره پاره شدنت در وسط صحرا شد

کرده بلا مهیا دنیا برای داماد
دنیا و اهل دنیا یکجا فدای داماد

گل از کجا بچیند تازه عروس این دشت
دشتی که خارِ نیزه دارد برای داماد

وقت پرواز پرستو شد ، ولی
آسمون بگو که راضی نمیشد
عمه و سکینه رو واسطه کرد
آخرش عمو که راضی نمیشد

تا که اُفتادی زمین در بین صحرا چندبار
بر زمین اُفتاده‌ام تا پیشت اینجا چندبار

عاقبت بابا صدایم کردی اما یک نفس
کاش می‌شد که بگویی باز بابا چندبار

در صف آرایی حسین و یزید
نه، صف آرایی حسین و یهود
این طرف هرچه بود ایمان و
آن طرف کینه‌های عریان بود

این سرو رشید آل هاشم قاسم
رفته ست به جنگ‌ قوم ظالم قاسم

در دست دو دم نداشت او اما بود
یک حیدر ذوالفقار لازم قاسم

دم به دم گفتم حسین و دم به دم گفتم حسن
بازدم گفتم حسین و باز هم گفتم حسن

کل عمرم خرج ذکر این دو‌ آقازاده شد
باز کم گفتم حسین و باز کم گفتم حسن

تا خرابیم تا خراب حسن
همه گرمیم از شراب حسن

ما که بردیم از کنار کریم
ما که خوردیم از حساب حسن

بی زره آمده ای و کفنت را بردند
با سر ِ نیزه تمام بدنت را بردند

پسر “شیر جمل” وقت تلافی شان شد
پسران با پدران … پیرهنت را بردند

شور حماسی از ازل بسیار داریم
ما ملتی با غیرت و بیدار داریم

حرف ولی آویز‌های گوشمان بود
تابوت مردان خدا بر دوشمان بود

خیمه نمی‌مانم که این رَسمِ وفا نیست
با من نگو گودال، جایِ بچه‌ها نیست

اینکه چگونه آمدم فرقی ندارد
در عشق جایِ گفتنِ چون و چرا نیست