شعر شهادت یتیم امام حسن

کعبه دور حسین می‌گردید
دشنه‌ی کوفه، یاس را می‌چید

سنگ‌‌های تراش خورده‌ی شان
سر و روی عموی من بوسید

گریه هایم دسته جمعی هست ، تنها بیشتر
ناله ی روزم مکافات است ، شبها بیشتر

گاه دادی میزنم گاهی مدارا میکنم
گاه فریادم زیاد و گاه نجوا بیشتر

میدان دوباره پر شده با شور بی مثل
زنده شده برای همه صحنه ی جمل

ده ساله ی حسن پسر نجمه می رسد
با شوق آمده پی احلی من العسل

دست از جان که بشویی تنِ تو جان گردد
سمت آتش بدوی شعله گلستان گردد

قیدِ هر چیز زنی قید خدا می‌گردی
بدوی سمت حرم صید خدا می‌گردی

زل میزنم فقط وسط کربلا به تو
یعنی پناه میبرم از هر بلا به تو

من آمدم عمو دگر از من خبر نگیر
از من که هیچ فاصله ای نیست تا به تو

رسید روضه ی پنجم،علم به نام حسن
عزا به نام حسین و کرم به نام حسن
حسن،حسن،بنویسم..قلم به نام حسن
زده ست جان مرا مادرم به نام حسن

می وزد باد گرم در صحرا
همه ی دشت گرم و سوزان است
یک پسر بچه از تبار حسن
چشم بر راه اذن میدان است

دوید و دید عدو داشت نیزه جا میکرد
عموی خسته تن خویش را صدا میکرد

توان نداشت عمو با اشاره گفت نیا
ولی به “عهد” پدر داشت او وفا میکرد

حرمله داره می بینه اشکاتو
راز غصه هاتو برملا نکن
اولین بار ازت چیزی می خوام
زخم پهلومو فقط نگا نکن

دریای غرق عصیان، گوهر نیاز دارد
این مرغ پرشکسته، به پر نیاز دارد

جرم و خطای من را دیدی و باز گفتی
حداقل به صدها، دفتر نیاز دارد

از بس نفس نفس زدی ای ماه دلربا
چون شمع سوختی و نداری دگر صدا

پنجه به گیسوی تو گره خورد قاسمم
دست عدو به کاکل تو گشته آشنا

همچنان رفتن علی اکبر
چشمت از غصه اشک آگین است

بوسه ها می زنم به دستانت
سرم از التماس پایین است