چون درختی که زدند و ثمرش میریزد

چون درختی که زدند و ثمرش میریزد
پسری نیز به پای پدرش میریزد

همه شیرینی بابا به پسر داشتن است
تلخ اینجاست که دارد شکرش میریزد

آه این دشت پر از آکله الاکباد است
لشکر هنده به دور جگرش میریزد

کس ندانست چه محکم به رویش تیغ زدند
آنقدر بود که حتی سپرش میریزد

پدر افتاد و به زانو زدنش خندیدند
طعنه چون بار به روی کمرش میریزد

بوسه ای گر نزند جان به لبش میرسد و
بوسه ای گر بزند هم جگرش میریزد

نیزه ای با لب و دندان علی لج کرده
لخته خون از دهنش دور و برش میریزد

نیزه را گر نکشد راه نفس میگیرد
نیزه را گر بکشد نیز سرش میریزد

ببریدش ولی این جسم علی اکبر نیست
کمترش میرود و بیشترش میریزد

 وحید عظیم پور