مرتضی پوررجب

تک تک برایتــان همه از غم نوشته اند
ازداغ و درد هــــای دمادم نوشــته اند

عاشق به سوز عشق خودش اعتنا کند
عشق به غیر آل علی را رها کند

شب خوشه چین چشم تو و آشنای تو
ای رایت سپیده دمان چشم های تو

با اینکه همیشه همگی غرق گناهیم
عمریست که در حسرت دیدار تو ماهیم

چشم خیسم به تماشای دری سوخته شد
آن زمانی که به پشتش سپری سوخته شد

                          مرغ پر بسته ام و نیِّت قافی دارم
                          هر چه غیر از تو مرا هست اضافی دارم

کسی که علت ایجاد شیث و شمعون است
قسم به حضرت زهرا رقیه خاتون است

شکر خدا که بر سر ما هست سایه ات
باشد امید بنده, مرا هست سایه ات

سنگ صبور بی کسی من ,حبیب من

شمش الشموس وادی طوسای غریب من

می روم بر درگه شاه کرم زاری کنم

می روم بهر دل دیوانه ام کاری کنم

می روم تا خادمان درگهش را با مژه

وقت جارو کردن صحن حرم یاری کنم

حرف ناگفته چشمان ترش بسیار است

اشک او راوی یک عمر غم و آزار است

روز و شب گریه کن روضه یک مسمار است

قلب او زخمی از ضرب در و دیوار است

آیا شده بال و پرت آتش بگیرد

هر چیز در دور و برت آتش بگیرد 

آیا شده بیمار باشی و نگاهت

از نیش خند همسرت آتش بگیرد