علی رفیعی

به نام زینب کبری ، به یادگار علی
به دختری که شده فخر و افتخار علی

به نام عصمت صغری و زینت بابا
به دختری که درخشیده در مدار علی

به نام قبله غم‌های خاندان علی
چراغ روشن شب‌های آسمان علی

به نام عالمه‌ای از اهالی آن شهر
همان که علم نبی هست و در امان علی

او کز حیا خجالت هر مرد می کشید
پیش مغیره روی زمین درد می کشید

قنفذ رسید و فاطمه با بازوی کبود
چادر ز زیر چکمه نامرد می کشید

در خانه ام نشسته ام و گریه می کنم
بر زخم های فاطمه و گریه های او

افتاده ام به هق هق و ساکت نمی شوم
همراه اشک و گریه این بچه های او