اسوه‌یِ ایثار عقیله

ای روحِ وفا اسوه‌یِ ایثار عقیله
ای فاطمه و حیدرِ کرار عقیله

مدیونِ تو و صبرِ تو شد مکتب و مذهب
شد صبر، به صبرِ تو بدهکار عقیله

از عصرِ دهم تا دلِ شامات تو بودی
بر اهلِ حرم میر و علمدار عقیله

بر منبرِ جدت تو چنان جلوه نمودی
گفتند که حیدر شده تکرار عقیله

وای از دلِ غمدیده و خونینِ تو بانو
بودی همه‌یِ عمر ، عزادار عقیله

وقتی که نگاهت به سر افتاد ، گمانم
دنیایِ تو شد بر سرت آوار عقیله

جا دارد اگر خلق،بمیرند از این غم
آخر تو کجا و سرِ بازار عقیله؟

 علی گلچین پور