شعر شهادت امام رضا (ع)

تار می دید

زانویِ خسته اش تکان میخورد
پیکرش را کشان کشان میبُرد

چند باری میانِ راه،افتاد
گفت یا فاطمه به راه افتاد

هردو دستش به پهلویش دارد
عرقِ سرد بر رویش دارد

تا که لرزه به پیکرش افتاد
وای،عمامه از سرش افتاد

تار می دید دیدگان ترش
گوئیا ریخته بهم جگرش

با لبِ آستین چنان زهرا
پاک میکرد خونِ لبها را

برزمین میکشید پایش را
جمع میکرد هِی عبایش را

یک نگاهی به دور وبر انداخت
اشکی از دیدگانِ تر انداخت

تا که بر آستانِ حجره رسید
جگرش پاره بود ناله کشید

کاسه صبرِ عالمین شکست
همه درهایِ حجره را تا بست

زیر لب گفت : آه «أین جواد»
سرِ پا بود یک دفه افتاد

فرش ها را یکی یکی تا زد
تا گلویش لباس بالا زد

سینه اش را به خاکِ سرد گذاشت
یک مزاحم به رویِ سینه نداشت

گردوخاکی بپاست در حجره
صحنه کربلاست در حجره

دست وپا میزد وکنار ِ تنش
نیزه جا وانکرد در دهنش

کربلا جَدِ او چه بد جان داد
وسط نیزه دارها افتاد

یک نفر زد لگد به پهلویش
یک نفر پا گذاشت بر رویش

یک نفر آستین خود تا زد
گوشه هایِ رداش بالازد

رویِ کُرسیِ عرش زانو زد
پنجه اول میانِ گیسو زد

خنجرش را گذاشت زیرِ گلو
وحده لااله الاهو

این گلو جایِ بوسه نبی است
حرز آن اشکهایِ زینبی است

هرچه خنجرکشید و باز کشید
جایِ لبهایِ خواهرش نبُرید

روضه را تا کنار عرش کشاند
وای ،جسمِ حسین برگرداند

گیسویِ مادری بهم می ریخت
حالتِ حنجری بهم می ریخت

کار بالاگرفت ای مردم
وای از ضربه دوازدهم

شکل رگها که نامرتب شد
این سخن دلخوریِ زینب شد

کاش در بین تان مسلمان بود
ذبح ِ از پشتِ سر حلال نبود

قاسم نعمتی

برچسب‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برای امنیت، از سرویس reCAPTCHA Google حریم خصوصی و شرایط استفاده استفاده کنید.

با این شرایط موافق هستید.

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن