یا ولی الله

در شبستان دلم روشَنیِ ماهی نیست
چشمِ ظلمت‌زده ، شایسته‌ی گمراهی نیست

نا نمانده است که در هِجر تو حسرت بکشم
متعجب شده آئینه ، چرا آهی نیست!

سر به صحرا زده یعقوب ، به یوسف برسد
غافل از اینکه در این بادیه‌ها ، چاهی نیست

گِله از غربت خود داری و من باخبرم
مشکلی سخت‌تر از مُعضل آگاهی نیست

حاضرم داغ فراق تو مرا پیر کند
بخدا نوکر تو ، آدم خودخواهی نیست

اختیاراً گره انداخته ام در کارم
این گرفتاریِ من گردنِ اِکراهی نیست

کوه طُغیان من از عرش فراتر رفته
طاعتی کو؟ که در انبار عَمَل ، کاهی نیست

جانِ شاهَنشهِ وادیِ نجف ، جانِ منی!
گرچه این عاشقت ، آنگونه که میخواهی نیست

زود دریاب که «أَبْلَیتُ شَبابی»* ، آقا!
عُمر من صرف تباهی شده و راهی نیست

بین رویا چِقَدَر دستِ تو را بوسیدم
کاش تائید کنی خوابِ خوشم ، واهی نیست

” هرگز از رونق بازار غمت کم نشود “
بس که در کار گدایان تو کوتاهی نیست

من فقیرم ، همه داراییِ من چیست ؟! حـسـیـن…
جز فراق حرمش ماتم جانکاهی نیست

نوکِ نیزه ، تَهِ خورجین ، کَفِ خاکیِ تنور
وسط طشت طلا جای سر شاهی نیست

*أَبْلَیْتُ شَبَابِی فِی سَکْرَهِ التَّبَاعُدِ مِنْکَ

جوانی‌ام را در سرمستیِ دوری از تو فرسودم!

بردیا محمدی