چقدر نیمه ی شعبان برسد، تو نرسی

دستِ محتاج تر از من، به درت نیست کریم
سر زدن به فقرا دردسرت نیست کریم
پس کجایی گل نرگس؟ خبرت نیست کریم
من و دیدار تو! … شاید نظرت نیست کریم

نیست آلوده تر از نوکر تو هیچکسی
چقدر نیمه ی شعبان برسد، تو نرسی

باز هم فکرِ دلِ نوکری امشب یا نه؟
با من بی سر و پا، می پری امشب یا نه؟
آبرو ریخته را، می خری امشب یا نه؟
تو مرا خیمه ی خود، می بری امشب یا نه؟

دستِ خالی من از دستِ تو وِل شد چکنم؟
مادرت از گنهم باز خجل شد چکنم؟!

معصیت کارم و این، قابل فهمیدن نیست
آنکسی آمده که لایق بخشیدن نیست
کاشکی عفو کنی، کار تو رنجیدن نیست
بهترین دوست من، مثل تو فکر من نیست

آنچه من در تو ندیدم، غضب و کم محلی است
ثمر عاشق تو بودن من، عشق علی است

قطره ی اشک، به دریای علی محتاج است
دل بیمار، به احیای علی محتاج است
هرکه اینجاست، به زهرای علی محتاج است
نجفم باز به امضای علی محتاج است

آنکه برنامه ی مهمانی ما را چیده
سفره های رمضان را به علی بخشیده

وقت تنگ است، پی راه حلی می گردم
شَرَّم و باعث خیرالعملی می گردم
باز دنبال همان نور جلی می گردم
دور زوار حسین بن علی می گردم

دل من را وسط آن همه زائر، جا کن
سفر کرببلای همه را امضا کن

چون خماریم، کمی مِی به پیاله برسان
عطری از باغچه ی آن گل لاله برسان
گرچه آواره شدیم آه، قباله برسان
پای جامانده ی ما را به سه ساله برسان

گفت؛ بابا رمقی نیست دگر در بدنم
دختری که وسط راه زمین خورد، منم

خواب بودم ز بلندی به زمین خورد سرم
سرت از نیزه بهم ریخت پس از چشم ترم
مادرت دید لگد خورد به روی کمرم
عمه دق کرد، شد آتش همه جای جگرم

از شرار نفسم خاک بیابان می سوخت
پای زخمم وسط خار مغیلان می سوخت

اینهمه موی بهم ریخته را باد کشید
معجرم روی سرم بود … نیفتاد … کشید
طرح این خنده ی من را پُرِ ایراد کشید
تو نبودی چقدر زجر، سرم داد کشید

گوش من رفت ولی گوش برایت مانده
بغلم کن، اگر آغوش برایت مانده

   رضا دین پرور