شعر شهادت امام هادی (ع)

آقا جان.

آقا جان.

علی الدوام‌ نمک گیر دست خوبانم
چه سِرّی است در این رابطه نمیدانم!

سوار کشتی شان‌ میکنند سگ را هم..
کنار نوح‌ که هستم چه غم ز طوفانم

فقط به دامن آل علی دخیل شدم
اگر چه تر شده با هرگناه دامانم

سلام حضرت هادی! سلام اربابم!
بگیر دست مرا خسته ام پریشانم

به زیر دست شما تربیت شدم یک‌ عمر
همیشه نان تو بوده به زیر دندانم

بیا که‌ پوزه بمالم به پات آقا جان
مرا تو شیر حسابم‌ بکن نه انسانم

دلم‌ گرفته برایت غریب جان دادی
برای مادرتان باز روضه میخوانم

عزا عزا! جگر فاطمه شرر دارد
علی شدن چقدر رنج و دردسر دارد

مصیبت است که از دوستان جدا باشی
اسیر هر شبه ی نانجیب ها باشی

دلت برای مدینه همیشه پر بزند
ولی همیشه‌ گرفتار سامرا باشی

دعای اهل و عیالت به پادگان این است
که از جسارت سربازها رها باشی

عزیزکرده ی زهرا!نبینم آقا جان..
بروی خاک بیوفتی و بی عصا باشی!

تو خورده به زمین گونه ات‌ چرا خاکیست؟!
برای آنکه عزادار کربلا باشی!

دلت‌شکسته ولی بازهم سرت نشکست
قرار نیست که با سنگ آشنا باشی

قرار نیست تنت را به نیزه ها ببرند
قرار نیست که بر روی بوریا باشی

میان ناله ی تو کف نمیزند احدی
خدا نخواست که بین سرو صدا باشی

تمام اهل حرم خانه اند! پشت حجاب!
بفکر غارت پوشیه ها چرا باشی؟!

چه روضه ها که نهان مانده است با زینب
بزن به سینه ی خود دم بگیر یا زینب..

سید پوریا هاشمی

برچسب ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن