شعر شهادت امام باقر (ع)

تحتُ‌القُبّه‌

در مزارت نفسِ ثانیه‌ها می‌گیرد

باد، دَم می‌دهد و مرثیه پا می‌گیرد

زائرت پنجره‌فولاد ندارد به بغل

ولی از آجرِ دیوار، شفا می‌گیرد

گنبدی نیست، ولی خاکِ تو تحتُ‌القُبّه‌ست

هر کجا ذکر بگیریم، دعا می‌گیرد

در حرم؛ پشت حصاری که صدا زندانی‌ست

های‌هایم یقه‌ی بغض مرا می‌گیرد

حرمت آنقدَر از روضه‌ی مسکوت پُر است

آستین در دهن؛ از گریه؛ صدا می‌گیرد

ابرِ موقوفه‌ی بارانِ حسینیّه‌ی توست

هر کسی روضه به صحرای منا می‌گیرد

کفترِ نامه‌بر روی مزارت ذکرِ –

– هر که دارد هوس کرب‌وبلا می‌گیرد

در مفاتیحِ حرم راوی عاشورایی

زائر از دست تو «شش‌گوشه‌نما» می‌گیرد

اشک، تا می‌خورَد از مقتلِ چشمت به زمین

می‌شود هم‌سفرِ ابر، هوا می‌گیرد

دفتر خاطره‌ی کودکی توست «لهوف»

«کربلا» در غمِ یک روزِ تو جا می‌گیرد

رضا قاسمی

نمایش بیشتر

اشعار مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برای امنیت، از سرویس reCAPTCHA Google حریم خصوصی و شرایط استفاده استفاده کنید.

دکمه بازگشت به بالا